گزارش بیات جشنواره

دیگر می شود گفت دیر شده است اما می خواهم چند خطی درباب فیلمهایی که در جشنواره مشهد دیده ام بنویسم که یادم بماند امسال چه ها دیده ام و سال بعد بدانم فیلمهای امسال چطور بوده است گیرم با اشاره ای گذرا. پس به ترتیب تماشا می نویسمشان وقبل از نوشتن بگویم امسال فیلمی نبود که عصبانیم کند و مجموعا از آثار امسال خشنود شدم که باور کردم سینما زنده است و نمی میرد که البته خداکند باوری بی بنیاد نباشد و البته فیلم های خوبی در جشنواره بود که به مشهد نیامد و بدیهی است داوری من منحصر است به همین نه فیلمی که خودم دیده ام که آن هم شاید اعتبارش در حد احساسات من باشد و بس.

طلا و مس فیلم گرمی از کار درآمده. یک رومانتیک جاندار از زندگی یه طلبه جوان و همسرش که بازیها و لحظات خوبی توی آن پیدا می شود. شخصیت پرستار عبوس و رابطه ظریفش با سید رضا و همسرش زهرا سادات را دوست داشتم. همیشه به زوایت های همایون اسعدیان اعتماد داشتم از همان زمان که سریال چراغ جادو را از او دیدم و بعد هم راه بی پایانش را.

لطفا مزاحم نشوید قرار است تصویری دیگر باشد از تهران امروز اما مشکلات مالی پروژه سخنش را ابتر نموده است. اپیزود دوم با بازی عالی هدایت هاشمی به نقش یک روحانی خراسانی که آمده است توی تهران محضردار شده است، بسیار تاثیرگذار و دیدنی است. محسن عبدالوهاب از زیر سایه سنگین نام رخشان بنی اعتماد بیرون آمده و به نظرم اثری بهتر از آن همکاری ها ساخته است. به او امیدوارم.

به رنگ ارغوان بعد از 5 سال روی پرده افتاد و به یادمان آورد حاتمی کیای اصل چطور فیلم می سازد. بس که این سالها حاتمی کیا را با سقط جنین و پیوند قلب شناختیم نه با آدمهای خودش. به رنگ ارغوان اصل است و قصه آدمهایی اصیل را هم روایت می کند. آن مامور، آن سوژه، آن فراری و آن مسوول رده بالا همه در اوجند. بهترین فیلم امسال.

حوالی اتوبان خیلی خوب شروع می کند با آن کادر اسکوپ و آن همه نمای معرکه از باران دود سیگار و صورت آدمها و قصه آدمها که خوب درگیرشان می شویم اما در یک سوم پایانی ناگهان فیلم دنده عوض می کند و تخته گاز می رود تا به یک فاجعه تبدیل شود. اینکه یک فیلم اینقدر خوب شروع شود و اینقدر بد تمام شود از عجایب سینمای ماست. امید که فیلم دوم سیاوش اسعدی امتداد اتفاقی باشد که در نیمه اول این فیلم افتاد.

بیداری رویاها با وجود سوژه خوب و کوبنده اش به خاطر پرداخت سرسری از دست می رود و به نسبت فرزند خاک، فیلم قبلی محمدعلی باشه آهنگر، تاثیر نمی گذارد. امین حیایی از پس این نقش سنگین و جدی برنیامده و همین بود که فیلم دیگر درست نفس نکشید. فیلمساز خیلی دوست دارد در فیلم هایش شخصیت اصلی را تا به پایان غایب نگاه دارد تا تنها تاثیراتش بر دیگران را ببینیم و خداکند قهرمان غایب فیلم بعدی چون قهرمان غایب فیلم اول یقه ام را درست و حسابی بچسبد.

طهران تهران انرژی بخش ترین فیلم جشنواره بود. اپیزود استاد مهرجویی بس که مهربان و رویایی است، جادویت می کند و بدون اینکه داستان خاصی در کار باشد با دهان باز فیلم را دنبال می کنی، بس که شیرین و رهاست. زنده باد استاد. اپیزود مهدی کرم پور هم یک رضا یزدانی دارد که در کلیپ پایانی غوغا می کند و سالن سینما را روی سرش می گذارد. او را سلطان ووکال ایران می نامم که البته من کی باشم!

هفت دقیقه تا پاییز تلخی گزنده و مهلکی دارد و لحظات تکان دهنده ای که نفست را بند می آورد. علیرضا امینی پس از چند فیلم سرانجام وارد سینمای شهری شده و این فیلم آغاز خوب و درستی است. محسن طنابنده و حامد بهداد توی این فیلم عالی هستند و رفاقتشان خدشه ناپذیر و زیبا از کار درآمده است.

چهل سالگی هی مرا به حال و هوای فیلم محبوبم شبهای روشن می برد با آن روایت شاعرانه و شیک و استیلیزه اش. با آن موسیقی کلاسیکش و با آن آدمهای کم حرفش. ارتباط و حضور زوج اصلی فیلم که فروتن و لیلا حاتمی زیبا بازیشان کرده اند همدلی برانگیز است جوری که نگرانشان می شوی و آن فرزند نوجوانشان عجب شخصیت پردازی کامل و چه بازی دلنشینی دارد. فیلم می توانست خیلی بهتر باشد اما بی خیال همینش هم غنیمت است. علیرضا رئیسیان بالاخره یک فیلم ساخت که مرا همراه کند.

کیفر غافلگیرکننده بود. یک تریلر مهیج و بزرگ، پر از لوکیشن ها و آدمهای جور و واجور با کلی صحنه های بدیع. حسن فتحی با این سه فیلم که ساخته گمانم دیگر عزمش را جزم کرده که در سینمای ایران جریان ساز باشد و سینمای تجاری را به سمت دیگری بکشاند و ثابت کند غیر از فیلمهای کمدی فیلمهای ترسناک و مهیج و معمایی هم می تواند گیشه داشته باشد. مصطفی زمانی حضور خوبی دارد و جمشید هاشم پور هم که همیشه خوب است.

رده بندی نهایی براساس آرای خودم در سه سطح:

1-    به رنگ ارغوان،   طهران تهران و    چهل سالگی

2-    هفت دقیقه تا پاییز،    طلا و مس و   لطفا مزاحم نشوید

3-    کیفر،    حوالی اتوبان و    بیداری رویاها

این هم از جشنواره امسال و آنچه امسال دیدیم. دوستانی را دیدیم و محافلی ناخواسته و لحظه ای شکل گرفت و حظ هایی هم بردیم که حظ هم نفسی و هم فیلم بینی کاری تر بود. کاش عمری باشد و سالهای بع
د هم همراهش بمانم و می دانم هرچه بیشتر سن و سال بگذرد دشوارتر می شود ولی امید و خواستن هنوز هست. پاینده باد سینما.