هفت گيگ اِم پي تري براي مراسم هارد به هارد

روزگاري بود كه اون جا نواري هاي ديواري خوشگلي كه فوقش پنجاه شصت تا نواركاست توش جا مي شد داشت از روي ديوارا جمع مي شد. ملت چيزي رو كشف كرده بودن كه باهاش مي شد ده پونزده تا نوارو تو يه سي دي جا كرد و به طرفه العيني مي شد آهنگا رو جلو و عقب برد و انتخاب كرد و مي شد يه ليست صدتايي درست كرد كه پشت سرهم يا اصلا شانسكي همه رو بخونه و تو ديگه دست به چيزي نزني و آن همانا mp3 بود. كامپيوتربازا ديگه اينجوري داشتن هارداشونو پر مي كردن از هرچي موسيقي كه دوست داشتن و حتي نداشتن و هي ليست ميساختن و همهء آهنگا هميشه در حال پخش بود و اصلا هم اسراف نمي شد. ويندوز كه ويندوز نفتي 98 بود و بعضيا مثل من با نرم افزار جمع و جوري مثل winamp آهنگ گوش مي دادن و بعضيا هم با jet audio زرد و مطبق و گنده كه سر همين پليرها هم با هم كلي كل كل مي كرديم و يادمه كه اميد سخت طرفدار اين جتِ زردمبوي بي ريخت بود و چقدر دعوا داشتم باهاش! هر چند بعدها winamp افت شديدي كرد و jet audio خيلي بهتر شد و ديگه اختلافي نموند.

داداشم كه از تهران كامپيوترو آورد، هفت گيگ mp3 رو هارد بيستش جمع كرده بود كه اون سالا يعني خيلي. هفت گيگ mp3 نفيس از همه نوع، خارجه و داخله. تو دانشگاه و تو اولين هم صحبتي هام با پسري به نام اميد بحث اين شد كه كي موسيقي چي دوست داره و چي داره و من هم فخر اون هفت گيگ رو فروختم و اميدو تحريك كردم كه تحريك هم شد و قرار اولين مجلس هارد به هاردو گذاشتيم. هاردو كندم و رفتم خونه اميد اينا و تا پاسي از شب هي هارد به هارد كرديم و هي موزيك گوش داديم و هي حرف زديم و آخرش با هم دوست شديم! آخه مي دونين سرعت كپي اون سالا خيلي پايين بود و آدم مجبور بود با طرف دوست بشه كه زمان راحت تر بگذره و گرنه عذابي مي شد اون دقايق بي پاياني كه اين پنجره كپي هي كاغذ پرت مي كرد تو اون پوشه اون وري! كسي چه مي دونست شايد تا آخر عمر تو رودرواسي اين دوستي قراره بمونيم!

گذشت و آوازه اين هفت گيگِ ما از طريق اميد بين رفقاش پيچيد و يه روز دم در دانشگاه يكي ار بچه ها به نام صداقت كه هنوز با هم رفيق تشده بوديم، برگشت و بهم گفت: شنيدم رضا هفت گيگ ام پي تري داري! و اين جمله يعني يه مراسم هارد به هارد ديگه و اينكه انگار بايد با اين پسره هم دوست بشيم حين كپي ها كه البته رفيق هم شديم و تو رودرواسي اون دوستي تا الاني كه من گيدورا شدم و اون گسپند، مونديم. چقدر هم اون سالا لاغرتر بوديم لامصب!

خلاصه گذشت و با اين هفت گيگ كه هي داشت بيشترم مي شد هي هارد به هارد كرديم و هي با ملت دوست شديم و فيلم و آهنگ شد كليد يافتن رفيق از هر مدل و جنسي كه البته اين روش دوست يابي تا حال حاضر ادامه داره. با اين تفاوت كه اين همه فيلم و سريال و آهنگي كه داريم ديگه با اون حرص و عطش گوش نمي كنيم و لحظه لحظه آهنگو نمي بلعيم فقط گاهي مي ريم از وسط آلبومي آهنگي سوا مي كنيم و جاهاي خوبشو سيك مي كنيم و گوش مي كنيم و باز ميريم سراغ يه آلبوم ديگه.

مديا شده يه كالاي لوكس كه ديگه اونقدرا مصرف نداره و فقط بايد هي جمع كرد و انبار كرد شايد روزي به كار بياد و شايد روزي هوس كني كه نميرسه اون روز هرگز چون هيشكي ديگه پشت سرش رو هم نگاه نمي كنه و تخته گاز داريم جلو مي ريم و باز انبار مي كنيم كه بگيم همه چيزايي كه دوست داريم، دم دستمون داريم گيرم كه وقتِ داشتن ديگه سراغشونم نگيريم. وقتي تو اين انبار كردنا عشق و شور و عطشي نباشه گمون نكنم ديگه بشه با مجموعه مديايي كه داري، گيرم كه بزرگترين مجموعه عالم هم باشه بشه رفيق عمري پيدا كرد. تازه كپي ها هم ديگه اونقدري طول نمي كشه كه بشه حينش سر صحبتو باز كرد و با طرف دوست شد. بايد در كسري از ثانيه بتوني باهاش دوست بشي كه ديگه چه شود اگر بشود!

برچسب‌ها: JetAudio, mp3, Winamp